Śnieg

Taką zimę pamiętam z dzieciństwa. Ferie u dziadków na wsi, zaspy po kolana, zmrożone okoliczne rowy i stawy. Jeździliśmy na łyżwach od rana do zmroku, wpadając do domu po kanapkę, gdy głód już mocno dał o sobie znać. Jak zawiał wiatr to zamiótł śnieg z okolicznych pól tak, że drogi nie było widać. Ale było fajnie…

Dziś mi się to wszystko przypomniało. I choć już druga połowa marca, człowiek sercem i myślami wędruje do ciepłych wiosennych dni to ta zima na prawdę robi wrażenie. Dosypało śniegu sporo. Wszystko pobieliło, krajobraz w słońcu i śniegu skąpany zachwyt wywołuje.

A ja się cieszę. Bo wspomnienia przywołane sercu przecież miłe. A momenty dziś telefonem łapane za lat kilka przecież też podobne uczucia będą wywoływać.

Kids Time 2018

Czasem rzeczy niemożliwe stają się możliwe. Myśl, która kiełkowała lata temu nagle zaczęła rosnąć i przebiła się okazując się realną do realizacji. Tak właśnie było z tegoroczną edycją największych targów branży dziecięcej w Polsce. W najśmielszych snach nie przypuszczałam, że przyjdzie dzień, w którym nasze mebelki będą dostępne dla zwiedzających targi Kids Time.

Pamiętam ten zawrót głowy gdy odwiedziłam targi jako zwiedzający po raz pierwszy. Ogrom wspaniałych Firm, multum produktów dedykowanych dzieciom. Dla młodej mamy to zwyczajne szaleństwo. Dla mamy blogerki – szaleństwo podwójne. Wszystkie rzeczy, które widywałam w ulubionych sklepach internetowych na wyciągnięcie ręki. Mogłam dotknąć, poczuć fakturę, sprawdzić funkcjonalność. Porozmawiać, często nieśmiało z osobami odpowiedzialnymi za sprzedaż. No i miałam możliwość zobaczyć nowości, które miały pojawić się na rynku. Mogłam Wam napisać co mnie urzekło, co nowego wkrótce się pojawi, na co warto czekać.

Ubiegłoroczny wypad do Kielc miał troszkę inny charakter. Pojechałam tam wchodząc w rolę blogerki, ale i osoby prowadzącej sklep. Z nastawieniem, że wynajdę wyjątkowe rzeczy, które będę potem mogła Wam zaoferować w naszym sklepie. I tak też się stało. Z targów przywiozłam dekoracje ścienne, które bardzo Wam przypadły do gustu. Do tego stopnia, że filcowe słonie wyprzedały się na dobre i nawet producent nie wiedział kiedy będą dostępne 😉

To wtedy odwiedzając stoiska polskich firm, świetnie radzących sobie na rynku (nie tylko naszym, ale i międzynarodowym) zaświtała mi ta myśl. Pamiętam jak powiedziałam pół żartem pół serio, że za rok my też się wystawimy. Jak się okazało nie rzuciłam słów na wiatr. Kilka miesięcy później wysłałam zgłoszenie. Wszystko za sprawą cudownych w moim życiu zbiegów okoliczności. Głęboko wierzę, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Każde zdarzenie, każdy napotkany na Twojej drodze człowiek nie zjawił się bez powodu. Tak właśnie było z dziewczynami z Cut it Now. Zanim Wam opowiem więcej o Targach koniecznie muszę tu o nich i naszym pierwszym spotkaniu napisać.

Cofnijmy się, więc w czasie do lata roku ubiegłego, kiedy to wybraliśmy z mężem i dzieciakami na festyn z okazji święta Czulimu i Czulentu w miejscowości niedaleko nas. Mieliśmy siedzieć w domu, a weekend nie zapowiadał niczego nadzwyczajnego. Mój mąż zwykle stroni od podobnych atrakcji, tym razem jednak z nudów dał się przekonać.

Na miejscu przywitała nas głośna muzyka i tłum ludzi. Pamiętam jak szwendaliśmy się pomiędzy straganami kosztując Czulimu z żeberkami. W jednym ze straganów kupiłam olbrzymie cebule czosnku ozdobnego do mojego ogródka, w innym jakaś pamiątkę regionalną. Aż moim oczom ukazało się stoisko z pięknymi drewnianymi monsterami. Kto mnie zna, wie że jak ta przysłowiowa sroka nie jestem w stanie przejść obojętnie obok podobnych rzeczy. Podchodząc jednak do stoiska nie przypuszczałam, że zostanę rozpoznana jako autorka bloga i będzie to cudowny początek mojej przyjaźni z Madzią i Anią. A także początek naszej biznesowej współpracy, bo już tydzień później siedziałyśmy w kawiarni rozmyślając co mogłybyśmy razem zdziałać. Szybko okazało się, że mamy podobny gust i styl pracy. Dogadałyśmy się bez problemu.

W Bambooko pojawiły się pierwsze efekty naszej współpracy. Gdzieś po drodze poznały się nasze dzieciaki,  a my zaczęłyśmy się spotykać w miarę regularnie. Gdy tylko powrócił temat targów w Kielcach nie wyobrażałam sobie, że mogę pojechać na nie bez dziewczyn. Wspólny wyjazd był tak naturalny, jak to że nasze produkty cudownie się uzupełniają tworząc piękną i przyciągającą uwagę całość. Dzięki dziewczynom kiełkująca myśl urosła i nie było już odwrotu. Pojechałyśmy i były to najlepsze biznesowe trzy dni w moim odczuciu.

Tym, którzy nas odwiedzili serdecznie dziękujemy. Za każde miłe słowo, za rozmowy. Za uśmiechy i uznanie dla naszych starań. Tym, którzy nie mieli okazji nas spotkać dedykuję ten wpis. Mam nadzieję, że poprzez moje słowa Bambooko i Cut it Now wyda Wam się bardziej realne. Chciałabym, żeby ludzie wiedzieli, że za tymi dwoma Firmami stoją nieprzypadkowe osoby. Że u nas jest miło, sympatycznie i rodzinnie. Co staraliśmy się pokazać na naszym stoisku.

Na koniec kilka zdjęć z Kielc. Tak jak zapraszałyśmy w nasze progi na Targach, tak i tu zapraszam Was do naszego pokoiku dziecięcego. Może znajdziecie w nim coś dla siebie 🙂

 

Zwiedzamy Fabrykę Bombek w Miechowie

fabryka bombek

Święta to taki magiczny czas, na który wyczekuję jak tylko aura za oknem zmusza do pozostania w domu. Już sama myśl o zbliżającym się Bożym Narodzeniu, pachnącej choince, dźwięku ulubionych kolęd nuconych pod nosem sprawia, że jest mi cieplej na sercu. Uwielbiam ten okres wyczekiwania. Na ubranie choinki, na pierwszą gwiazdkę na niebie, na Pasterkę. Święta przeżywam i chłonę. Pod względem religijnym, ale także pod względem komercyjnym. Ani trochę nie przeszkadzają mi ozdoby choinkowe w listopadzie czy rozmyślania co włożyć do kalendarza adwentowego już w październiku. Jeżeli komuś to sprawia radość, to dlaczego  mnie miałoby to denerwować? Święta to przecież czas radości, uśmiechu i wzajemnej życzliwości.

 

W tym roku trafiło się, że przedszkole Mateuszka zorganizowało wyjazd do Fabryki Bombek w Miechowie. Temat został poruszony już na pierwszym spotkaniu, jeszcze we wrześniu. Nie wiem kto był bardziej podekscytowany perspektywą wyjazdu, ja czy Mateusz. A gdy okazało się, że i ja mogę się zabrać z dzieciakami nie zastanawiałam się ani chwili.

Do Miechowa wyruszyliśmy na początku listopada, bo już wtedy przyjmują grupy zorganizowane. Wiadomo, że zwiedzanie w grupie zawsze ma swoje plusy. Do dyspozycji mamy przewodnika, który opowiada sporo o całym procesie tworzenia bombek. A jest to proces długotrwały i pracochłonny. Przestają dziwić ceny niektórych egzemplarzy gdy człowiek zda sobie sprawy ile pracy zostało włożone w wyprodukowanie i pomalowanie takiej bombki.

Na początek zwiedzania dowiadujemy się z czego robione są bombki i w jaki sposób są projektowane. Do tych o bardziej wymyślnych kształtach stosuje się specjalne żeliwne odlewy, do których następnie wkłada się podgrzaną do wysokiej temperatury szklaną rurkę. I dmucha aż do osiągnięcia oczekiwanej wielkości. Kolejna osoba srebrzy bombki, które potem trafiają do dekoratorni, gdzie Panie wprawnymi rękami nadają im wyjątkowej szaty. Jedna bombka to efekt pracy około 5 osób.

 

Zwiedzanie Fabryki przez dzieciaków to oprócz możliwości podejrzenia każdego etapu produkcji bombek to także możliwość własnoręcznego pomalowania bombek. Dzieci mają do dyspozycji farbki oraz kolorowe brokaty, którymi dekorują swoje dzieła. Chyba najbardziej stroniące od prac plastycznych dziecko ucieszy taka możliwość. Bo efekt końcowy oczywiście zabieramy do domu i zawieszamy na choince. Będzie z pewnością pamiątką zarówno dla malucha jak i rodziców.

Na koniec można odwiedzić sklepik i obkupić się w choinkowe różności. Zwłaszcza, że ceny na miejscu są mocno konkurencyjne w stosunku do tych w sklepach. My wróciliśmy z pełnymi rękoma. Mati postawił oczywiście na auta i tradycyjne Mikołaje, ja wyszukałam niesamowitą figurkę Matki Boskiej.

Czy nam się podobało? Niesamowicie! Czy polecamy? Oczywiście!

Strona miechowskiej Fabryki Bombek: http://ozdobydecora.pl/

 

Dwa lata Antosia

Strasznie zaniedbałam miesięcznice Antosia. Brak czasu, ciężko się zmobilizować. A on już skończył dwa lata. Mam w plecy sporo miesięcy, których nie jestem w stanie już nadrobić. Bo czasu cofnąć się nie da.

A Antoś wczoraj skończył dwa lata. Tak szybko to zleciało, że momentami ciężko mi uwierzyć. Wciąż mam wrażenie, że jeszcze wczoraj nosiłam go pod sercem. Tymczasem to już mały, rezolutny chłopczyk. Ma swoje zdanie, swoje ulubione zabawki, smakołyki. Jest ogromnym przytulaskiem, ale potrafi też pokazać pazurki, a właściwie ząbki. Chyba po mnie odziedziczył skłonność do…gryzienia. Nie jeden raz Mati płakał przez młodszego braciszka, ugryziony w rączka, a nawet w plecy (serio nie wiem jak on to zrobił).

Porównując do starszego brata jestem pod wrażeniem rozwoju mowy Antosia. Można z nim już swobodnie porozmawiać. Używa większość słów, niektóre po swojemu, ale nie ma nic niezrozumiałego. W mig łapie różne nowe umiejętności i często patrząc na niego mam wrażenie jakby był dużo starszy. Na szczęście to wciąż mój malutki syneczek 🙂

 

Antoś uwielbia traktory. Ciąg (bo tak na nie woła) to jego ulubiona zabawka. Nigdy nie przejdzie obojętnie obok. Ma dokładnie taką samą fazę na ciągniki jak Mati w jego wieku na kopary. Powoli pojawia się zainteresowanie lego duplo. Ma już na koncie pierwsze budowle, muszę przyznać, że całkiem pomysłowe. Chociaż zdecydowanie bardziej od układania woli demolowanie. Zwłaszcza klocków lego Matiego. A gdy starszy brat widzi co się święci, Antoś ucieka z piskiem wołając „Ty gupek Dudzia. Sio Dudzia!” Dudzia to Mateuszek. Nie wiem skąd się to wzięło, ale za żadne skarby nie chce nazwać brata po imieniu. Siebie samego nazywa „Dzia”.  Poza traktorami Antoś lubi koniki i kotki. I książki. Często budzę się rano, a Antoś sam ciuchutko przegląda książeczki, które wyciąga sobie z półki.

Od samego początku śpi super. Tu nic się nie zmieniło. Przesypia całe noce. W ciągu dnia drzemki są rzadkością.

Antoś to dość towarzyskie stworzenie, zwłaszcza jak już kogoś dobrze zna. Świetnie dogaduje się z kolegami Matiego. Lubi towarzystwo. Ale potrafi też bawić się sam, co u Matiego do tej pory się nie zdarza.

Lubi tańczyć, śpiewać. Mazać kredkami po ścianach i meblach! To też przeciwieństwo Matiego.

Porównując ich obu stwierdzam, że są zupełnie różni. Niby podobni, a jednak całkiem różni 🙂

 

Postrzał

Strzeliło mnie. W krzyżu. Ten ból co to zawsze rezerwowałam go dla starszych osób. Znany mi z widoku mojego taty, gdy „chwyciły go korzonki” czy kolegi z pracy zgiętego w pół po wypadnięciu dysku.

Szczerze mówiąc cholera wie co mi się stało. Zwyczajnie. W jednej chwili kucałam czyszcząc kocią kuwetę, w drugiej podnosząc się poczułam ten ból. Towarzyszy mi od kilku godzin dając doskonałą wymówkę do spędzenia niedzieli w łóżku. Taki niezapowiedziany relaks. Pamiętaj aby dzień święty święcić.

No, ale ileż można. Człowiek nie przywykł do tego typu rarytasów. Myśli od bólu odciągnąć i zajęcie dla palców znaleźć trzeba. Wiecie, że ja wierzę, że nic bez przyczyny się dziać nie dzieje? Postrzał jak nic znakiem z góry jest.

Na aplikację wordpressa trafiłam i oświeciło mnie, że leżąc w łóżku mogę kilka słów naskrobać. Nie tylko teraz, ale i wieczorami gdy dziatwa we śnie pogrożona, a ja bezmyślnie przewijam facebooka góra dół. Strzeżcie się narody. Istnieje spore ryzyko, że zacznę się na blogu pojawiać.