Dlaczego dziecko płacze w foteliku samochodowym?

Problem płaczącego malucha w foteliku samochodowym. Znacie to?

My poniekąd tak. Przerobiliśmy temat z małym Matim, który w wieku 9 miesięcy zbuntował się na jazdę w foteliku.Przeszło mu dopiero gdy przesadziliśmy go do drugiego, większego. Antek nie podróżuje zbyt wiele, a te krótkie dystanse zazwyczaj przesypia. Przesadziliśmy go już do kolejnego fotelika, a ja chciałam dziś o wersji dla dziecka od 0-9kg. I choć problem nas już nie dotyczy, będąc na targach Kids Time wysłuchałam prelekcji Pawła Zawitkowskiego odnośnie poprawnej pozycji w foteliku samochodowym. Temat jest bardzo ciekawy i z pewnością zainteresuje nie jedną mamę, która ma lub niebawem będzie miała małego noworodka/ niemowlaka w domu.

 

Mam co najmniej kilka koleżanek, których maluchy już po samym włożeniu do fotelika zaczynały krzyczeć. Tym z Was, których dzieciaki po uruchomieniu silnika odpływają w błogi sen może wydawać się to niepojęte. Ale wierzcie mi, na własne uszy słyszałam dzieciątko, które zanosiło się płaczem, gdy tylko zostało zapięte w pasy. Wtedy myślałam, ok ten typ tak ma. Nie lubi jazdy autem i już.

No dobrze, ale skąd się bierze to, że dziecko nie lubi? Gdyby się przyjrzeć takiemu maluszkowi w foteliku to co zobaczymy? Jest ciasno opatulony w miękkim foteliku, co może przypominać łono mamy. Jeśli dodamy do tego ruch auta i odgłosy silnika, to otrzymamy warunki całkiem mocno zbliżone do tych, w jakich przyszło maluchowi spędzić ostatnie 9 miesięcy. Ciasno spowite, ukołysane, z szumem dochodzącym z zewnątrz. Coś Wam to mówi? Mi dużo. Od razu na myśl przychodzą książki dr Karpa, które namiętnie czytałam. Antek zwłaszcza wychował się na białym szumie- Whisbear kochamy do tej pory!. Spowijać jednak nigdy się nie dał, a przy Matim nie miałam o tym pojęcia. I chyba dobrze się stało. Zaraz Wam powiem dlaczego.

 

To właśnie na targach, z tego co mówił Paweł Zawitkowski wywnioskowałam, że spowijanie nie jest dobrym nawykiem. Żeby upewnić się w swoich podejrzeniach specjalnie zadałam pytanie dotyczące metody dr Karpa. Otrzymałam jednoznaczną odpowiedź – spowijanie skraca u dziecka fazę snu głębokiego. A to znowu źle wpływa na jego rozwój. I na to są badania naukowe. A dlaczego skraca? no dlatego, że dziecko które jest ciasno obwiązane nie ma możliwości wykonania swobodnego ruchu. To sprawia, że każda próba poruszenia rączką czy nóżką, a wiadomo, że taki maluch dość sporo rusza kończynami, wymaga od niego ogromnego wysiłku. W efekcie zasypia ze zmęczenia. Nie jest to naturalny sposób zasypiania. Dziecku nie śpi się wygodnie i wybudza się tuż przed zapadnięciem w głęboką fazę snu. To sprawia, że sen się skraca i przypomina drzemki. Brak głębokiego nieprzerywanego snu ma wpływ na rozwój dziecka. W trakcie snu głębokiego wytwarza się hormon wzrostu produkowany przez przysadkę mózgową. Dzięki niemu dzieci rosną, a noworodki i niemowlęta podczas nocy w każdym pełnym cyklu faz snu potrafią łącznie urosnąć 0,5mm. Głęboki sen wpływa także na przyrost masy ciała dziecka. Między innymi dlatego nie powinniśmy w nocy wybudzać dziecka do karmienia 😉

 

 

Ale wróćmy do fotelików samochodowych i płaczu dziecka. Nigdy specjalnie nie zastanawiałam się nad pozycją jaką zajmuje dziecko jadąc autem. Oczywiście bardzo dużo mówi się o bezpieczeństwie dzieci i o tym, że powinniśmy wozić je tyłem do kierunku jazdy najlepiej do 4-5 roku życia. Paweł jednak wytłuścił nam problem od strony fizjologicznej. Maluszek włożony do fotelika przyjmuje nienaturalną dla niego pozycję ciała. Główka opada na bok, ciałko wciśnięte jest głęboko w fotel, rączki przyciśnięte do ciała, ograniczone bocznymi zabezpieczeniami, nóżki szeroko przypominające siad po turecku. Żeby to zobrazować pokazał nam tę pozycję na samym sobie. Kurczę, nie wyglądało to wygodnie. Spróbujcie sami.

 

A jak być powinno najlepiej z punktu widzenia fizjoterapeuty?

  • główka powinna być po bokach zabezpieczona, ale bez blokowania barków. Uwaga na wszelkie poduszki- zagłówki. Te sprawiają, że główka idzie do przodu. Dla maluszka, który cierpi na refluks jest to koszmar, bo cofająca się treść z żołądka drażni przełyk. A cofa się tym bardziej, że:

  • pozycja, w której leży dziecko jest zła. Optymalna pozycja powinna wynosić ok 30 stopni. Pozycja siedząca, wyprostowana. Jest wtedy lepsza mechanika oddychania, ręce i nogi są uwolnione. Narządy od dołu nie naciskają na przeponę. To sprawia mniejsze zmęczenie i obniżenie częstotliwości cofania się treści żołądkowej do przełyku.

  • główka, tułów i miednica powinny być ułożone w linii prostej, co dodatkowo zwiększa bezpieczeństwo w trakcie zderzenia

 

Pewnie teraz zastanawiacie się czy Wasz fotelik spełnia te warunki, czy ich osiągnięcie jest możliwe. Ja wiem, że nasz fotelik, który kupiliśmy przy Matim, a w którym jeździł też Antoś na pewno nie był dobry. We wkładce niemowlęcej mało co jeździli. A rzec o wkładkę się tyczy, bo dzięki współpracy Pawła i firmy Avionaut powstała wkładka, która spełnia wszystkie te kryteria. Nazywa się Pixel i wg opinii to rewolucja w prawidłowym ułożeniu dziecka. Ja już się raczej o tym nie przekonam, ale każdy kto planuje dzidziusia lub maluszek jest w drodze niech sobie sprawdzi TU. Warto poczytać 🙂 Ja opinii Pawła ufam odkąd miałam możliwość pod jego okiem wraz z Matim testować  pierwsze obuwie dziecięce (wyniki testów znajdziecie na blogu). Od tamtej pory teksty Pawła chłonę jak gąbka (swoją drogą często bardzo różniące się od większości obiegowych opinii), a moja intuicja zgadza się z nimi.

 

Na koniec dodam jeszcze troszkę o bezpieczeństwie dziecka, bo sporo się dowiedziałam na targach, ale i dotarły do mnie świeżutkie wyniki ankiety przeprowadzonej wśród rodziców. Ankieta przeprowadzona

na zlecenie firmy Marko s.j. – przeprowadził Polski Instytut Badań i Innowacji we współpracy z serwisem zabawkowicz.pl.

 

 

Bezpieczeństwo dzieci – jak postrzegają je rodzice?

 

Z badań wynika, że ¾ wypadków z udziałem dzieci ma miejsce w domu. Tylko jedna trzecia rodziców kupujących wózek bierze pod uwagę atesty bezpieczeństwa. A ponad połowa opiekunów daje dzieciom jedzenie i picie w trakcie podróży. Stworzenie dzieciom przyjaznego środowiska do eksploracji świata umożliwi zdobywanie nowych umiejętności i budowanie pewności siebie. 

 

Dom kojarzy się nam z bezpieczeństwem, azylem, strefą, gdzie dziecko ma miejsce na spokojny rozwój. Ale jak wskazują statystyki, dzieci, szczególnie te najmniejsze, narażone są w nim na najwięcej niebezpieczeństw. Z badania przeprowadzonego przez Polski Instytut Badań i Innowacji na zlecenie firmy Marko wynika, że aż 75% wypadków, w wyniku których dzieci wymagały interwencji lekarskiej wydarzyło się w domu.

 

Czy rodzice zabezpieczają dom w wystarczający sposób?

 

Niekoniecznie, jedna trzecia rodziców nie osłania gniazdek, kabli, nie zabezpiecza również mebli poprzez mocowanie do ścian czy osłanianie ostrych kantów.

Czasem wystarczy zainstalować drobne zabezpieczenia, zabrać z zasięgu malucha niebezpieczne przedmioty i substancje, aby dać dziecku możliwość swobodnej zabawy i radosnego rozwoju. Bo jak wynika z badań – jedna trzecia rodziców w ogóle tego nie robi.

 

Czy nasze pociechy są bezpieczne w podróży?

 

Aż połowa rodziców podaje dzieciom w trakcie jazdy napoje i jedzenie. Takie zachowanie może doprowadzić do zakrztuszeń, zadławień, a nawet śmierci. Z kolei 30% opiekunów pozwala dzieciom trzymać w rękach tablet lub telefon. Co podczas kolizji może doprowadzić do poważnych obrażeń ciała, a nawet śmierci, ponieważ mogą zadziałać w momencie kolizji jak ostrze.

Większość (bo aż 77% procent) rodziców przy wyborze fotelika samochodowego zwraca uwagę na prawidłowe dopasowanie do wzrostu i budowy ciała dziecka. Aż 73% rodziców sprawdza atesty bezpieczeństwa, jakie uzyskał fotelik.

 

Na spacerze modnie ale niekoniecznie bezpiecznie

Przez pierwsze dwa lata życia dziecka jednym z najważniejszych środków transportu dziecka jest wózek. Wyniki badań dotyczące wyboru tego sprzętu są niepokojące. Tylko jedna trzecia badanych zadeklarowała, że przy wyborze wózka wzięła pod uwagę atesty bezpieczeństwa. Dla połowy badanych najważniejsza jest zwrotność i łatwość rozkładania wózka, wielkość kół, jego kolor i cena.

 

Drogi Rodzicu!

Dbając o odpowiednie zabezpieczenie domu przed dziećmi, otwierasz przed nimi wielki świat, który jest dla nich źródłem rozwoju poznawczego, emocjonalnego oraz motorycznego. To właśnie w odpowiednio przygotowanym środowisku, dzieci chętniej poznają otoczenie, rozwijają ciekawość świata, zdobywają nowe umiejętności, których nauka w stresogennych warunkach może być opóźniona.

Dzięki tym małym gestom, Twoje dziecko zyskuje dużo więcej, dostaje spokój rodzica, który nie zabrania wszystkiego na każdym kroku, a wspiera i towarzyszy swojemu maluchowi w zdobywaniu świata.

 

 

17 zasad bezpieczeństwa

– Czasem wystarczy spojrzeć na nasze otoczenie oczami dziecka. To, co nam wydaje się bezpieczne, dla niego może być zagrożeniem. Oto kilka niezbędnych zasad, by stworzyć dzieciom bezpiecznie warunki w domu:

– Chowaj przed dziećmi niebezpieczne, małe czy ostre przedmioty, które mogłyby połknąć, skaleczyć się nimi czy też włożyć np. do ucha, czy nosa.

– Pamiętaj o sprzętach elektronicznych, by nie znajdowały się z zasięgu dzieci, chowaj również baterie, które stanowią zagrożenie dla życia dzieci. Kable i inne długie przedmioty zabezpieczaj przed dziećmi, one nie służą do zabawy.

– Unikaj kupowania trujących roślin i nawozów, a te które masz już w domu, staraj się nie umieszczać w zasięgu dzieci.

– Zawsze sprawdzaj stabilność mebli, mocuj je odpowiednio do ścian oraz wyjmuj wszystkie kluczyki z drzwi szafek, tak aby maluch nie mógł ich otworzyć. Pamiętaj o zabezpieczaniu kantów i rogów.

– Zabezpieczaj gniazdka elektryczne specjalnymi plastikowymi zatyczkami.

– Zabezpieczaj dywany i chodniczki taśmą antypoślizgową.

 –  Na balkonie i przy schodach zamontuj bramkę lub barierkę uniemożliwiającą wypadnięcie dziecka oraz nie stawiaj przedmiotów, po których dziecko mogło by się wspiąć w tych miejscach. Dodatkowo załóż blokadę na okna

– Wszelkie leki, środki chemiczne czy detergenty chowaj przed dziećmi, w miejsca niedostępne, najlepiej zamykane na klucz. Także leki, które aktualnie używasz chowaj przed dzieci.

– Montuj osłonki zabezpieczające na kuchenki oraz piekarniki lub gotuj na tylnych palnikach, by gorące naczynia nie były w zasięgu dzieci. Zawsze zakręcaj gaz!

– Wszystkie niebezpieczne urządzenia kuchenne, noże, roboty stawiaj poza zasięgiem dziecka.

– W czasie kąpieli używaj mat antypoślizgowych zapobiegających upadkom, nigdy nie zostawiaj dziecka samego w wannie napełnioną wodą.

– Nie zostawiaj włączonych czy podłączonych do prądu urządzeń, które mogą mieć kontakt z wodą lub do niej wpaść.

– Zrób przerwę podczas podróży samochodem na picie i jedzenie,

– Nie dawaj dziecku twardych przedmiotów podczas jazdy samochodem, bo podczas zderzenia zadziałają jak pocisk, montuj do zagłówków auta smartfony i tablety,

– Sprawdzaj certyfikaty i normy bezpieczeństwa wózków i fotelików samochodowych,

– Poproś sprzedawcę o szkolenie z montażu i bezpiecznego zapinania dziecka w foteliku samochodowym,

– Dobierz fotelik samochodowy do wzrostu i rozmiarów dziecka oraz rodzaju swojego samochodu.

 

A jak bezpieczeństwo postrzegają gwiazdy?

 

Sadowska:

„Jestem daleka od radzenia, ale mogę powiedzieć, co ja robię w naszym domu. Nie da się wszystkiego zabezpieczyć. Trzeba być z dzieckiem i mieć oczy i uszy otwarte. Trzeba uczestniczyć w jego życiu, żeby zobaczyć jak szybko się rozwija i jak często różne i niebezpieczne pomysły przychodzą mu do głowy. Oczywiście, mamy w domu pozabezpieczane rogi stołu, w gniazdkach zatyczki, a przed schodami bramkę. Ale to nie powinno usypiać naszej czujności. Bardzo łatwo się pozabezpieczać, by czuć się zwolnionym z obowiązku obserwowania swojego dziecka – przecież wszystkie zabezpieczenia załatwią za mnie sprawę. Nie załatwią.

Wyobraźnia dzieci nie zna granic. Nasza nie sięga tak daleko. Dlatego, trzeba być uważnym. Być obok dziecka, by świat dziecka zabezpieczyć. Nie chodzi o to, by dziecku wszystkiego zabraniać. Ono musi się rozwijać i eksplorować świat. Dlatego, trzeba mu na to pozwolić. Oczywiście w granicach bezpieczeństwa, czyli jednak być obok.”

Mroczek:

„Jestem młodym tatą i radzić rodzicom jest mi trudno. Jeszcze pewnie wiele doświadczeń przede mną. Mogę jedynie powiedzieć: Drodzy rodzice, zabezpieczcie swój dom. Ja to przeżyłem. Z dnia na dzień dziecko się nabiera nowych umiejętności. Nawet nie spodziewałem się, że nastąpi to tak szybko. Na szczęście, uniknąłem wielkich wypadków, ale zdarzyło się, że złapałem go w wieku 7 miesięcy w połowie piętra. Dlatego zabezpieczmy: kontakty, kanty mebli, schody, a z czasem jeszcze kolejne rzeczy, bo dziecko będzie nas zaskakiwało codziennie i codziennie będziemy musieli reagować na jego rozwój, na jego świat.”

Zawitkowski:

„Jest jedna bardzo ważna rzecz. Wiem, że ludzie lubią, jak ich mieszkania wyglądają jak z journal’a. Jednak kiedy ma się pojawić dziecko, warto pomyśleć, o tym że przestrzenie w naszym domu, chociaż miłe dla naszych oczu, są tworzone i projektowane dla nas, a nie dla dzieci. To jest taka uwaga i prośba, że kiedy ma się pojawić dziecko, proszę nie koncertować się na tym, żeby było tylko ładnie. Warto pamiętać o tym, że przestrzeń dla dziecka jest elementem edukacji. Na przykład: podłoga najlepiej, żeby była różnorodna, ale też taka, na której dziecko nie rozbije sobie głowy. Oczywiście wymaga to inwestycji. Ale jest to najlepsza inwestycja na świecie. To samo z meblami. Znam rodziców, którzy w sytuacji kiedy pojawiło się dziecko, wywieźli część mebli i przeorganizowali cały dom. Oczywiście było to dla nich trudne, ale te ich pomysły fantastycznie wpłynęły na ich dziecko. Maluch miał tak cudowne możliwości eksploracji przestrzeni i był bezpieczny, ponieważ rodzice dostosowali swoją wyobraźnię do możliwości, potrzeb i ograniczeń małego dziecka. Dlatego, myślmy jak dziecko, a nie jak dorośli.”

 

Dziecięce wspomnienia

Miałam jakieś 4 lata. Może 5. Warszawa. Było już ciemno. I chyba padało, bo w kałużach odbijały się światła przejeżdżających aut. Nie pamiętam czy było lato czy wręcz przeciwnie. Szliśmy ulicą. Pamiętam, że byłam wystraszona tym wielkim miastem. A z drugiej strony podekscytowana. Bo tato kupił mi lalkę, bobasa. Miał materiałowy tułów, gumowe ręce, nóżki i głowę. Była ogromna, jak roczne niemowlę.

Pamiętam duży drewniany dom wśród drzew. Wchodziło się wysoko po schodach, a pierwsze co rzucało się w oczy po otwarciu drzwi to ogromne akwarium pełne ryb. W całym domu było ich więcej. Były też  zwierzęta w klatkach. Świnki morskie, chomiki. Ptaki.Pamiętam poranek w tym wielkim domu. I uśmiech mojej mamy na widok nowej maszyny do szycia.

Odgłos kół wózka, w którym jechałam po starym drewnianym moście. O jakże się bałam tej drewnianej konstrukcji i wielkiej, ciemnej Wisły pode mną.

Smak śledzi w barze na krakowskim dworcu podczas przesiadki w drodze do nowego domu. Strułam się nimi tak, że całą noc wymiotowałam, a następnego dnia mama prowadziła mnie za rękę na rozpoczęcie roku szkolnego. Szłam do 1 klasy. Pamiętam pokrzepiający uśmiech Pani Lasek, mojej nowej wychowawczyni.

Wspomnieniami mogłabym sypać jak z rękawa. Czasem są to wyraźne obrazy, a czasem przebłyski. Jedne wiążą się z ważnymi wydarzeniami w życiu, inne z zupełnie błahymi. Czemu o tym piszę?

Byliśmy ostatnio w Warszawie. Obiecałam Matiemu, że przejedziemy się metrem. Jest wielkim fanem maszyn szynowych, metra nie widział wcześniej na żywo.

Tak się złożyło, że dzień nam szybko upłynął i był już wieczór gdy wsiedliśmy do metra na Dworcu Wileńskim. Wysiedliśmy pod Pałacem Kultury, skąd przeszliśmy do Złotych Tarasów. I gdy tak szliśmy za rękę, oboje troszkę wystraszeni (mąż z Antosiem został w apartamencie), przypomniała mi się moja wycieczka z tatą. Wspomnienia uderzyły we mnie z taką siłą, że miałam wrażenie jakby ktoś cofnął czas o 30 lat. Potuptaliśmy sobie do sklepu, gdzie Mati wybrał na pamiątkę małą zabawkę. Wróciliśmy do apartamentu.

 

Nic specjalnego się nie wydarzyło, chociaż dla mnie ten wieczorny wypad we dwójkę miał w sobie magię. Magię wspomnień mojego dzieciństwa. Jestem ciekawa czy za 30 lat Mati będzie jeszcze pamiętał ten wieczór 🙂

 

 

 

 

 

Życie wciąż uczy nas jak żyć

Jedna z najmądrzejszych bajek mojego dzieciństwa. Klasyka Alberta Barillé. Będąc dzieckiem każdy odcinek oglądałam z wypiekami na buzi. Dziś mnie wzrusza po stokroć bardziej niż blisko trzydzieści lat temu. Oglądam razem z Matim, zachodząc w głowę dlaczego nie wróciłam do niej będąc w szkole podstawowej, później średniej, zakuwając do kolejnej klasówki z biologii. Wiedza podana w tak przystępny i zabawny sposób była na wyciągnięcie, a człowiek się męczył czytając podręczniki, dukał przy tablicy odpowiedzi na pytania czym są leukocyty, co to jest mitoza lub jaką funkcję pełni układ nerwowy. Ahh życie, wciąż uczysz nas jak żyć…

 

Ci z Was, którzy pamiętają serię „Było sobie życie” na pewno teraz się uśmiechną do siebie. Może nawet zanucą pod nosem jakże znane i wpadające w ucho słowa „Ody do życia” Michel Legrand rozpoczynającej bajkę …. My, wychowani w latach 80, 90 doskonale znamy „Było sobie życie”. Być może część z Was wciąż do niej wraca, pokazuje swoim dzieciom. Ja przyznaję, gdzieś przez te wszystkie lata trochę o niej zapomniałam.  Dobrze się jednak złożyło, bo podczas mojej ostatniej wizyty w Warszawie miałam możliwość poznać osoby odpowiedzialne za obecność bajki w Polsce. Ucieszyła mnie wiadomość, że seria obchodzi swoją 30 rocznicę i w związku z tym Firma Hippocampus postanowiła wydać „Było sobie życie” w wersji HD. To okazja sięgnięcia do przeszłości w zupełnie nowym wydaniu. Oczywiście odcinki pozostają bez zmian, w dalszym ciągu cała seria liczy ich 26. Poprawiona jednak została kolorystyka. Jest dużo żywsza, kreska jest mocniejsza. Do tego w pełni polska wersja językowa.  Kadr jest pełny. Ogląda się bardzo przyjemnie! Pokazałam Matiemu starą wersję, dostępna na youtube i stwierdził, że woli nową.

 

 

Miałam też możliwość wysłuchania kilku ciekawostek na temat samego Alberta Barillé. Zupełnym zaskoczeniem był dla mnie np fakt, że mówił po polsku;)

 

„Sprawić, by dzieci chciały wiedzieć, obudzić w nich ciekawość. Uwierzyć, że rozumieją więcej, niż wydaje się dorosłym…”

to motto przyświecało Albertowi Barillé.

 

Ktoś kto zadbał o to, by w tak prosty i ciekawy sposób przekazać dzieciom wiedzę musiał być wyjątkowym człowiekiem. Wielka szkoda, że nie ma go już z nami, bo myślę, że usłyszałby mnóstwo miłych słów od każdego kto ponownie sięgnął po jego dzieło. Fajnie, że Hippocampus zadbał o to, by „Było sobie życie” ujrzało znów światło dzienne.

 

W serii Wydawnictwa znajdują się także gry i zabawy edukacyjne nawiązujące do bajki. (swoją drogą mam problem nazywać serię bajką, bo to tak naprawdę bardziej serial animowany). Sięgniemy po nie z pewnością.

 

 

O tym, że dla mnie będzie to swoisty powrót do przeszłości wiedziałam. Nie miałam jednak pojęcia, że bajka zafascynuje mojego Mateuszka. Jak to dziecko, lubi bajki, ale on jest nią tak zauroczony, że po pierwszym odcinku nie mógł przestać zadawać pytań. Wprawiło nas to w ogromne zdumienie i serio ucieszyło. Myślałam, że będzie zdecydowanie niezrozumiała dla czterolatka. Ja jednak byłam troszkę starsza jak zaczęłam przygodę z „Było sobie życie”. Oczywiście jest sporo kwestii dla niego niezrozumiałych, jednak z czystym sumieniem mogę polecić każdemu czterolatkowi.

 

Niesamowite z jakim przejęciem można odbierać animacje. Ile musi się w tej małej główce dziać, ile może się rodzić pytań. „Mamusiu kichnąłem! A co teraz robią moje białe krwinki?”. „Tato, a pamiętasz jak miałem dziurkę w głowie. Czy wtedy bakterie też chciały być w moim brzuszku?”.  To wspaniała lekcja życia. Sporo tych lekcji jeszcze przed nami, bo mamy zasadę, że maksymalnie jeden odcinek na dzień, by mieć czas na przemyślenie i rozmowę.

 

Na pewno też będziemy wracać do odcinków, bo już teraz widzę, że coś np dużo bardziej mu się spodobało i prosi o ponowne włączenie. Zadbam też o to, by na wyciągnięcie ręki miał wszystkie odcinki kiedy przyjdzie mu zmierzyć się z niezrozumiałą wiedzą przed klasówką z biologii 😉

 

 

Myślę, że do „Było sobie życie” nie ma co przekonywać. Każdy z Was doskonale wie o czym mówię.

Jeśli chcecie odbyć tę sentymentalną podróż, macie teraz świetną okazję. Złota kolekcja Alberta Barille jest już od 15 marca dostępna na 6 płytach DVD.

Znajdziecie w wielu miejscach, w naprawdę fajnej cenie poniżej 100zł za całość. Super pomysł na prezent. Nie tylko dla siebie.

Polecam gorąco!

 

Targi Kid’s Time 2017

Ponownie zawitaliśmy do Kielc na Targi Kid’s Time. Podobnie jak w roku ubiegłym zostałam zaproszona w ramach Klubu Mam Ekspertek. Wiedziałam, że spotkanie będzie okazją, by poznać nowinki w branży dziecięcej oraz by może nauczyć się czegoś nowego. Nie pomyliłam się.

 

Spotkanie rozpoczęło się wykładem Pawła Zawitkowskiego. Większości nie trzeba przedstawiać osoby Pawła. Jest znanym i cenionym fizjoterapeutą, a ja sama nie jeden raz powoływałam się na jego słowa na moim blogu. To dzięki instrukcjom Pawła mogłam przekazać Wam wiedzę podczas testowania pierwszego obuwia dla Mateuszka. Dla przypomnienia możecie poczytać o tym TU.

I tym razem z przyjemnością wysłuchałam tego co miał do powiedzenia, a temat dotyczył wpływu prawidłowej pozycji ciała dziecka na komfort oraz bezpieczeństwo (!) podróżowania. I nie tylko, bo Paweł dość ciekawie rozwinął temat choćby spowijania. Ale o tym opowiem Wam w następnym wpisie. Wybór tego konkretnego tematu był uzasadniony, gdyż przy współpracy z firmą Avionaut stworzono wkładkę do fotelika dziecięcego, która w znaczący sposób wpływa na bezpieczeństwo jazdy oraz wygodę maluszka. Firma zaprezentowała także swój nowy fotelik Ultralite dedykowany najmłodszym, a który zdobył nagrodę Kid’s Time Star 2017.

Bezpieczeństwo było głównym tematem tegorocznego spotkania. Po wystąpieniu Pawła, przy stanowisku Marko (znanego mi doskonale z naszego fotelika BeSafe) pałeczkę przejęła Magda Kordaszewska z Zabawkowicza, która opowiedziała nam o wynikach ankiety przeprowadzonej wśród rodziców. Ankieta oczywiście dotyczyła czego? Bezpieczeństwa dzieci w domu.

 

Pewnie część z Was widziała krążący po sieci film, w którym dwaj bracia wspinają się na komodę , by po chwila ta runęła na ziemię i przycisnęła jednego z chłopców. Niewyobrażalne, ale owszem takie rzeczy się dzieją. Przeglądając wyniki ankiety dotarło do mnie, że mimo różnych zabezpieczeń moje dzieci wcale nie są w domu bezpieczne. Bo niebezpieczeństw czeka na malucha sporo. Począwszy od gniazdek, nie zamocowanych do ścian szaf i regałów, po noże, szklanki z gorącymi napojami czy schody. Niektóre oczywiste, inne mniej.

Sporo się mówi o bezpieczeństwie jazdy w aucie, o odpowiednim foteliku, zbędnych przedmiotach, które podczas uderzenia z ogromną siłą mogą uderzyć w dziecko. Ale czy wiedzieliście, że nawet klakson może zabić jedzącego w trakcie jazdy malucha? Ja nie wiedziałam. A tak działają odruchy dziecka, że wystraszy się i zakrztusi.

Magda oczywiście pokazała nam też różne ciekawe wynalazki, dzięki którym dom może stać się bardziej przyjazny dziecku.Mnie zdecydowanie najbardziej wpadła w oko rozciągana bramka. Jak wiecie mieszkamy obecnie w domu moich rodziców. Na każdym poziomie znajdują się schody. Gdy MAti był mały i wpadaliśmy w odwiedziny korzystaliśmy ze zwykłej bramki, która odgradzała schody na dół.  Do góry zawsze ktoś miał oko, by nie wchodził. Teraz przecież musimy normalnie na co dzień funkcjonować, więc mamy barierki ustawione tak, by odgradzały jadalnię od kuchni, a przy tym i schody w górę i na dół.Ale Antoś to ciekawski mały człowiek, a przy tym całkiem dobry obserwator i w mig łapie to czego uczy go brat.. Co raz częściej udaje mu się otworzyć bramkę. A i przestrzeń samej jadalni zrobiła się nudna, skoro w kuchni tyle ciekawych rzeczy. Rozwijana bramka byłaby fajnym rozwiązaniem. Podobnie jak zabezpieczenie płyty grzewczej, tak aby dziecko nie sięgnęło rączką do gotującego się np rosołu. Innym wartym uwagi rozwiązaniem są pasy mocujące do wolnostojących szafek czy tv.

Dodatkowo również na temat bezpieczeństwa dzieci w czasie podróży wypowiadał się koordynator akcji Bezpieczny Maluch – Kamil Kasiak – ratownik medyczny.  Miałam okazję poznać go już wcześniej podczas jednych z warsztatów w Krakowie. I tym razem ciekawie opowiedziany temat, z kilkoma anegdotami z życia dającymi do myślenia każdemu rodzicowi. Nawet mojemu mężowi, który często miewa odmienne zdanie od mojego 😉

Ale Targi to nie tylko wykłady, ale przede wszystkim spotkania. Możliwość poznania produktów. I wspaniałych ludzi. Kilka dni przed Targami dostałyśmy listę Firm, które chciałyby się spotkać z blogerkami i zaprezentować im swoją ofertę. Ja zrobiłam sobie także swoją listę, na której znajdowały się Firmy, które bardzo chciałam w tym roku odwiedzić z racji poszerzenia oferty sklepu. Niestety czasu nie było aż tyle, by móc zajrzeć do każdego i dłużej porozmawiać. Nie założyłam jednego- że przy niektórych stoiskach rozmowa wciągnie mnie na całego 🙂

 

I tak na przykład z blogerskiej listy zawitaliśmy z mężem do Firmy Gonzo Toys, gdzie kompletnie zwariowaliśmy na punkcie żywych Smoków – Aqua Dragons. Niestety Smoki nie trafiły jeszcze na półki sklepowe, więc mogliśmy je sobie tylko pooglądać. Jesteśmy jednak pewni, że jak tylko się pojawią to Mati będzie miał się kim opiekować. Bo tymi stworzeniami trzeba opiekować się dokładnie tak samo jak rybkami. Trzeba je karmić, napowietrzać wodę. W zamian za opiekę Smoki rosną, składają jaja i rodzą się nowe. Opieka jednak wymaga troszkę cierpliwości od dziecka, bo Smoki wcale nie rosną w szybkim tempie. Te które widzieliśmy na Targach miały kilka mm długości, a liczyły sobie już kilka tygodni życia. Żeby jednak maluchowi uatrakcyjnić opiekę, w ofercie Firmy znajdują się fajne zestawy bazowe. Tzn akwaria. Np z ośmiornicą. Podświetlane, kolorowe. Smoki można także z latarką podglądać w nocy. Nie możemy doczekać się kiedy pojawią się w sklepach!

Na kolejne stoisko zaglądnęliśmy przyznam szczerze troszkę z ludzkiej ciekawości. To Firma Oloka Gruppe Działamy w jednej branży, więc fajnie było poznać kogoś z podobnymi doświadczeniami. W ofercie Oloka znajdują się drewniane zabawki w postaci wózków czy pchaczy, a także domki, które przykuły naszą uwagę. Ale spokojnie, nasz asortyment różni się diametralnie i właśnie dlatego pomyślałam, że fajnie byłoby móc zaoferować moim klientom coś zupełnie różnego. Wykonanego przy tym z należytą starannością, z naturalnych surówców. No i ten design. Przyznajcie sami, że produkty dodają charakteru wnętrzu 🙂 Mój mąż zadecydował, że wóz koniecznie znajdzie się w ofercie Bambooko. A Wy co byście chętnie widzieli w naszym sklepie? 🙂

Na Targach przywitaliśmy się także z naszymi znajomymi. Np z królikami Maileq. Siedziały w centralnym punkcie hali na drewnianej ławeczce i zachęcały do odwiedzin. Więc podeszliśmy przywitać się z Panem Jackiem, którego do tej pory znaliśmy tylko z wirtualnego świata. Wizyta zaowocowała, bo po powrocie do domu uzupełniłam braki i szybciutko złożyłam zamówienie na to co skradło moje serducho. Tym samym w sklepie znajdziecie troszkę nowych mebelków od Maileg, a które świetnie pasują do naszych domków 🙂

Miałam także okazję poznać w końcu na żywo Panią Kamilę z Firmy Mavero. Produkty marki Ebulobo dość często pojawiały się na blogu lub instagramie od czasu narodzin Antosia, gdyż mamy ich całkiem sporo i na prawdę bardzo lubimy zarówno wzornictwo jak i fakt, że łączą się one z ulubionymi bajkami z dzieciństwa. I tu wizyta poza miła rozmową zaowocowała poznaniem czegoś nowego. Już niebawem na polskim rynku znajdą się laleczki Levenye. Będziemy je mieć także w swoim sklepie 🙂

Dłuższą pogawędkę ucięłam sobie także z dziewczynami z Mouse in a House. I tu miałyśmy okazję w końcu poznać się w prawdziwym życiu, bo z sieci już się trochę znamy. Zdjęcia niestety nie zrobiłam, ale miałam za to okazję obejrzeć kolekcje na następną jesień/ zimę i muszę Wam powiedzieć, że będzie super. A materiały jak zawsze- najwyższa jakość!

Starałam się przy każdym stoisku przycupnąć choć na chwilkę. Niestety czasu było zbyt mało na dokładne obejrzenie oferty. Zrobiłam kilka zdjęć. I wróciliśmy z myślą, że za rok nadrobimy. Bo kto wie, może następnym razem sami się wystawimy przedstawiając ofertę Bambooko? 🙂

 

Życie na wsi kontra życie w mieście

Osiem miesięcy życia na wsi minęło nie wiadomo kiedy. Czas leci nieubłaganie szybko. Mam wrażenie, że jeszcze bardziej niż w mieście, w którym przecież zgodnie z opinią czas mija szybciej. Jak przez palce przelatują mi dni. Jednego dnia jest poniedziałkowy poranek, drugiego sobotnie popołudnie. Nie wiem kiedy Antek z pełzającego maluszka przemienił się w biegającego malucha. Nie ma czasu na nudę i lenistwo. Ma to związek z pracą, która w naszym przypadku trwa 7 dni w tygodniu, praktycznie cały czas kiedy nie śpimy. Takie już uroki „bycia na swoim”. Ale nie narzekam. Choć wolnego czasu często mi brak. Na dobrą książkę, na dłuższy spacer.

Ale wróćmy do życia na wsi. Wyprowadziliśmy się z Krakowa, miasta tętniącego życiem. Pełnego ludzi, których najbardziej mi brak.  Brakuje mi moich koleżanek, rozmów z nimi. Tu na wsi, mimo że jest to wieś, na którą przyjeżdżałam od narodzin najbardziej brakuje mi właśnie bratniej duszy. Koleżanki. Do pogadania, podzielenia radości i smutku także.  Wypadu na kawę, do kina nie wiążącego się z kilkugodzinnym wyjściem z domu. Kiedyś mogłam wyjść na kawę do koleżanki i wrócić po godzinie. Teraz od naszego dawnego życia dzieli mnie 100km. 1,5h jazdy samochodem. 3h jazdy w dwie strony. Każdorazowy wypad do Krakowa to całodzienna wycieczka. Wyjeżdżam rano, wracam wieczorem. Gdybym była samotna, gdybym nie miała dzieci to pewnie nie stanowiłoby dla mnie tak dużego problemu logistycznego.

Żałuję, że nie mam nikogo tu na miejscu. Może kiedyś, gdzieś w sąsiedniej wsi. Może uda się nawiązać nić porozumienia. A póki co czuje się trochę jak outsider. Trochę dziwnie na mnie patrzą jak wyjadę poza granice mojej wioski. Bo na mojej wsi to jestem u siebie. Wychowałam się tu, przyjeżdżałam na każde wakacje, weekendy. Ale wystarczy, że wybiorę się do pobliskiego miasteczka. I już jest inaczej. Inaczej ludzie podchodzą. Zwłaszcza Ci, którzy wiedzą,że przyjechaliśmy z miasta. Matki kolegów i koleżanek z przedszkola Matiego dziwią się. Pamiętam ich wyraz twarzy po pierwszym spotkaniu w przedszkolu, gdy kilka z nich dowiedziało się, że my z Krakowa na naszą wioskę się wynieśliśmy. One chętnie, ale w drugą stronę. Traktują mnie trochę jak „obcego”. Przecież nie jestem stąd. Tu wszyscy się znają. Chodzili ze sobą do przedszkola, szkoły. Zaliczali wspólne imprezy. Wiedzą co w trawie piszczy. A ja nie wiem nic. Panują tu zupełnie inne zwyczaje, o których dowiaduje się zwykle po fakcie. Kiedy już człowiek walnie swoje faux pas. Czasem nie potrafię się w tym świecie odnaleźć. Mimo, że się staram.  Oni też się starają, są przecież mili i uprzejmi.  Ale mimo wszystko trzymają dystans, który jest odczuwalny.

Brak bratniej duszy w podobnym do mojego wieku to minus. Największy mojego życia tutaj. I chyba jedyny przeszkadzający mi.

Odległość od wielkiego miasta ma tylko znaczenie w przypadku krótkich wypadów. Gdy chce jechać na dłużej, bo taką mam potrzebę to od czasu do czasu mogę to przecież zorganizować tak, że dzieciaki nie ucierpią. Zwłaszcza, że mam cudowną mamę, która zajmuje się nimi bez mrugnięcia okiem. Gdy wyjeżdżamy razem z mężem coś załatwić to i mój tata chętnie pomaga. Odbierze Matiego z przedszkola, weźmie Antka na spacer. Pod tym względem mam komfort nieporównywalny do życia w Krakowie. Tam albo musiałam wyjść sama bez męża, albo wychodziliśmy w trójkę, a potem po narodzinach Antosia w czwórkę.

Na wsi jednak nie rozmyślam zbytnio o tych wyjściach. Choć w promieniu 20km znajdzie się dobra pizza, dobra kawa, kino z najnowszymi produkcjami. Mamy basen, pyszne lody (a tak było mi żal krakowskich Argasińskich). Mamy też przewagę nad miastem – mnóstwo lasów, by pójść na spacer i pooddychać świeżym powietrzem. A to właśnie jakość powietrza jest niezaprzeczalnym plusem życia na wsi. To naprawdę czuć. Nie śmierdzi. Ba, powietrze pachnie. Oddycham pełną piersią. Dzieci nie chorują (tfu tfu). Mieszkamy w wiosce, otoczonej z dwóch stron lasem, choć powoli i trzecia strona zaczyna zarastać. Razem z nami żyje mnóstwo dzikich zwierząt. Jest pełno saren, jeleni, lisów, zajęcy. Są bobry. Każdego dnia słychać żurawie zamieszkałe tuż obok. Nasza działka jest na samym kraju wsi, przy drodze do lasu. Widok  z sypialnianego okna będziemy mieć na sosny kołyszące się na wietrze. Z tarasu będziemy oglądać stado jeleni. Przychodzą każdego dnia do nas. Kilkanaście sztuk. Zwykle 14. Mniejsze i duże. Taka gromadka robi wrażenie. Lubią naszą działkę. Mają gdzie się schować, bo na jej końcu znajduje się brzozowy lasek.

Uwielbiam ten aspekt wiejskiego życia. Możliwość obcowania z naturą. Z jej mieszkańcami. W mieście to było niemożliwe.

Staram się wygospodarować choć małą chwilę i korzystać z tej możliwości ile mogę. Doceniam dar.  W tym roku zakładam swój własny ogródek. Z warzywami, które już posiałam i pięknie wzeszły. Chciałabym pracą własnych rąk wyhodować pożywienie dla siebie i swojej rodziny. Wolne od chemii. Mam taką możliwość, czego nie mogłam zrobić mieszkając w Krakowie. To kolejny ogromny plus życia na wsi.

Mogę być sobą. Nie muszę się martwić sąsiadami. Każdy kto mieszka lub mieszkał w bloku wie o co chodzi. Chociaż w Krakowie mieliśmy naprawdę super sąsiadów, którzy nigdy nie narzekali na hałasy dobiegające spod „piątki”  to mimo wszystko zawsze miałam obawę, że Pani Marysia mieszkająca pod nami ma dość Matiego jeżdżacego na plasma car czy Szelmy szczękającej na balkonie (choć robiła to jak to labrador raz na ruski rok). Dziecko moje wracające z placu zabaw nie jeden raz było słychać na 9 piętrze, wiem bo kilka razy wspominała o tym mieszkająca tam koleżanka. Zawsze gdy kłóciłam się z mężem, a my z tych co kłócą się głośno i intensywnie miałam wrażenie, że cały blok nasłuchuje przez ściany i zwyczajnie potem było mi głupio. A ściany mieliśmy grube, bo mieszkaliśmy w bloku z wielkiej płyty. Nie te cieniutkie kartonowe jak we wszystkich nowych blokach. Na wsi nie muszę się o to martwić. Co się dzieje za zamkniętymi drzwiami jest sprawą mieszkańców domu. Nikt nic nie słyszy. Mam ochotę poskakać na skakance, robię to. Nawet o 12 w nocy. Zrobić grilla na balkonie. A proszę bardzo.Chociaż w krk też robiliśmy elektrycznego i nikt nigdy nie zgłaszał obiekcji. Dziecko wyje na cały regulator wczuwając się w Elzę? A niech ma tę moc!

Kiedyś spotkałam się z zarzutem, że na wsi nie można być anonimowym. Że w mieście wychodzisz, nikt Cię nie zna. Robisz co chcesz, nikt nie ocenia. Pewnie sporo w tym racji. Ale czy to aby na pewno jest plus? Nasza wieś jest malutka, mamy ok 20 domów. Niektóre samotne, bo właściciele pomarli. Każdy każdego zna. Wie o innych sporo. Jesteśmy jak rodzina i jest w tym sporo prawdy, bo praktycznie w co drugim domu jakoś się więzy krwi splatają. Ale nie wiem czy sąsiadka spogląda przez firankę, gdy idę z chłopakami na plac zabaw i czy myśli sobie „oho! znowu nie ubrała im czapeczek”. Nie wiem, bo nie mam zwyczaju gapienia się w cudze okna. Ale nawet jeśli to szczerze mówiąc równie dobrze mogłaby robić to sąsiadka w mieście. To nie kwestia tego gdzie ktoś mieszka, a charakteru po prostu. Nie odczułam przez te 8 miesięcy, by ktoś z naszej wioski mnie oceniał. Mnie, moje dzieci, moją rodzinę. Owszem, czasem ktoś zagadnie, z ciekawości zapyta o nasze plany. Przez to, że jest tu dom rodzinny mojej mamy, a ja sama się tu praktycznie wychowałam nie czuję skrępowania. Mogę zostawić Matiego na placu zabaw i poprosić Pana Zenka mieszkającego tuż obok, by miał na niego oko przez płot, gdy ja na chwilę wyskoczę do domu po zapomnianą zabawkę. W Krakowie w życiu nie zostawiłabym Mateusza samego na placu zabaw. Tu sam wsiada na rowerek i jedzie do swojego kumpla  z przedszkola dwa domy dalej, jeśli akurat jest u dziadków. Bartek też przychodzi do nas i nikt się nie krępuje. Serio, nie ma skrepowania i sztywności. Listonosz wchodzi do domu, czasem zapuka, a czasem nie. Jak nas nie ma w pobliżu to list czy paczkę zostawi na ganku. Albo u babci. Nie wypisuje awiza i każe jechać 3km na pocztę. Ludzie się znają, ufają sobie. Jeden drugiemu życia nie utrudnia. Nie wiem czy podobny luz czułabym gdybyśmy zamieszkali na działce, którą kupiliśmy pod Krakowem. Pewnie nie.

Nikt nie komentuje mojego sposobu wychowania i podejścia do życia. Ja się trochę wyłamuje z utartych tu schematów. Nikt nie czyta dogłębnie internetów, nie studiuje najnowszych zaleceń. Dzieci jedzą słodycze, jeżdżą na poddupnikach, oglądają telewizję, ale są szczęśliwe. Ich mamy także. I co ważniejsze nie w głowie im przekonywanie mnie, że skoro robię inaczej to nie mam racji. I choć często boli mnie serce na słodkie napoje w przedszkolu to słowem się na głos nie odzywam. Bo Mati ma najcudowniejszą Panią jaką tylko mógł mieć. Pokazuje im świat w każdej odsłonie. Głównie w tej kolorowej. Pozwala się bawić, bo dzieciństwo jest czasem zabawy, a na naukę przyjdzie swój czas. Mati uwielbia chodzić do przedszkola. A jak przyjeżdżam po niego to widzę jak szaleje z kolegami, cały w wypiekach na buzi z zadowolenia. Nikt nie stawia do kąta za to, że jest się dzieckiem z masą energii. Pani Ula znajduje sposób na to, by tą energię dobrze rozładować. Czuję, że jest przywiązana do każdego dziecka w swojej grupie. Nie czułam tego w Krakowie, chociaż Panią Alicję również bardzo miło wspominamy.

Jest jednak jeszcze coś co mi przeszkadza. W Krakowie gdy chciałam zrobić coś co wymagało pomocy fachowca, wystarczyło, że wybrałam numer a za godzinę słyszałam dzwonek do drzwi. Zasada ja płacę, więc oczekuję, że traktujemy się po partnersku. I ktoś szanuje mój czas. Tu spotykam się z trochę innym podejściem. Umawiam się z gościem, że w poniedziałek przywiezie mi ziemię. Mija poniedziałek, wtorek, czwartek. Pana nie ma. Nie dzwoni i nie mówi, że coś mu wypadło. To ja muszę zadzwonić i dowiedzieć się dlaczego nie przyjechał. Nie ma zbyt wielu usługodawców, więc nie ma konkurencji.Jesteś zdany na usługi konkretnej osoby, więc czekasz. Obecnie mi to przeszkadza. Może za kilka lat wsiąknę w system i będę zachowywać się podobnie?

Na koniec wrócę jeszcze do odległości, bo przyszło mi na myśl, że na ten tekst trafią osoby zainteresowane przeprowadzką z miasta na wieś. Charakter naszej pracy sprawia, że pracujemy u siebie. Ne wiąże się to z dojazdami do pracy i czasem, który musielibyśmy poświęcić na ten dojazd. Gdybym musiała każdego dnia wstawać godzinę lub dwie wcześniej, stać potem w korku to pewnie miałabym dylemat. Chociaż swego czasu kupiliśmy działkę pod Krakowem oddaloną o 20km i to było takie maksimum, które zgodziliśmy się wtedy pokonywać w drodze do pracy. Tu dojazdy wiążą się tylko z dowozem Matiego do przedszkola. Mamy do niego 3km. Wozimy syna autem, chociaż jeździ autobus. Przy okazji rano zaopatrujemy się w świeże pieczywo, a popołudniami mąż i tak przeważnie wraca skądś i go zgarnia. Póki co nie mamy z tym problemu. Być może pojawi się jak chłopaki będą starsze, gdy pójdą do szkoły średniej, a potem może na studia. Jednak wiele dzieci wychowanych na naszej wiosce świetnie sobie w życiu dało radę, jestem pozytywnej myśli, że moi chłopcy też podołają 🙂

Dla mnie obecne życie tu jest lepszym wyborem niż miasto. Plusy zdecydowanie przeważają nad minusami. Każdy jednak patrzy ze swojej perspektywy. Mam już swoje lata (oho! jak to zabrzmiało) i doceniam spokój, który mnie otacza. Będąc nastolatką czy nawet zaraz po ślubie, zanim na świecie pojawiły się dzieci nie myślałam tymi kategoriami. Teraz jest zupełnie inaczej. Jak się tu przeprowadziliśmy miałam wrażenie, że zrobiliśmy to z myślą o dzieciach. Dziś wiem, że zrobiliśmy to również dla siebie.